لعنت به اون كسي كه گفت: «نه تنها هيچكاك هيچ خدمتي به هنر سينما نكرده است بلكه تنها از نظر جنبه ي سرگرمي و مخاطب پسندي اين صنعت را پرواركرده است.» بايد اعتراف كنم هنوز فيلم هاي سياه و سفيد دهه ي 40 ( فيلم هاي خوب دهه ي 40 و 50 ) يك سرو گردن از فيلم هاي پيچيده و پر از ترفندهاي كامپيوتري و جلوه هاي ويژه ي اين سالهاي اخير بالاتر و اثرگذارترند. درست است كه معماي فيلم هاي هيچ كاك يك بار براي هميشه حل مي شود و با بازشدن گره ماجرا و بر ملا شدن حقيقت، فيلم و تعليق ناشي از آن به پايان مي رسد اما شكي كه هيچكاك با فيلم هايش مثل خوره به جان انسان مي اندازد از سطح يك سرگرمي كودكانه و يك داستان كاراگاهي ساده والاتر است. انسان را با خودش، با نفسش، با درونياتش با نيمه ي شيطاني اش روبرو مي كند و اين دو نيمه را به جدال و كشمكش مي كشاند و در نهايت با پاياني مملو از ترس، شك و ناتواني رهايت مي كند كه در اين دنياي تو در توي هزارتو بماني، تنها، در تاريكي و در كنار موجود جنايت كاري كه شايد خودت باشد در چند قدمي خودت.