باور نمی کردم که پس از سالها از تماشای سه گانه رمبوی استالونه اینقدر خوشم بیاید. همان قهرمان به شدت آمریکایی که این همه به سخره گرفته بودیمش حالا یکی از اسطوره های سینمای امریکا (بخوانید هالیوود) است. باید اعتراف کنم که به شدت از دیدنش خوشم آمد. نه فقط بخاطر حس نوستالژیکی که نسبت به فضای آن دهه های رویایی امریکا داشتم، بلکه بیش از آن به دلیل اینکه مثل فیلم های این روزها به هیچ وجه سعی نمی کند خودش را ضد هالییوود جابزند. ساختارشکن و چه و چه. هنوز اولین خون را از دوتای بعد دوست تر می دارم، هرچند رمبو 3 که خود استالونه همان طور که دلش میخواسته است پرداخته اش خیلی انسانی تر است.